Chwile zadumy

Powiedzieć Bogu TAK!

Każdy z nas wie, jak piękny jest słoneczny dzień! Światło jest tym, co daje życie, radość, energię. Miłość Boża, objawiona w Jezusie, jest dla nas światłem życia. Piękna światła nie widzimy. Widzimy jedynie, że wszystko, na co pada światło, staje się dzięki niemu piękne, nabiera blasku. Dopiero, kiedy rozszczepimy promień światła, widzimy, że tworzą go przepiękne kolory (pryzmat lub tęcza).

Przyglądając się wspólnocie Kościoła, parafialnej czy diecezjalnej, możemy z łatwością zauważyć jej dużą różnorodność. Każdy z darów, każde z powołań jest jednym z odcieni tworzących razem światło pochodzące od Boga.

Każde z powołań ukazuje jakiś szczególny rys piękna Chrystusa! Jednak dopiero wszyscy razem, jako wspólnota Kościoła, stajemy się obliczem Chrystusa dla współczesnego świata.

|

Małżeństwo

ukazuje piękno miłości Chrystusa do Kościoła, zdolnej do całkowitego daru z siebie.
Narzeczeni zapraszając Chrystusa do ich związku pragną, aby ich wzajemna wyłączność, dzięki której wybrali się nawzajem, miała głębszy fundament niż tylko ludzkie upodobanie. Obecność Chrystusa staje się później źródłem ich wierności małżeńskiej. Szczególnie w momentach trudnych (nieporozumieniach pomiędzy nimi, trudnościach zdrowotnych, zawodowych czy finansowych) czerpią moc, stając razem wobec miłości Ukrzyżowanego. Sakrament małżeństwa w konkretny sposób pomaga im rezygnować z własnej wygody i egoizmu i odważnie poszukiwać prawdziwego dobra współmałżonka. Wspólne poszukiwanie dobra czyni ich płodnymi i otwartymi na wielki dar Boga, jakim jest życie. Macierzyństwo i ojcostwo jest pogłębieniem daru powołania małżeńskiego i jeszcze bardziej czyni ich zdolnymi kochać bezinteresownie na wzór samego Boga, który jest miłością.

|

Kapłaństwo

ofiaruje piękno realnej obecności Chrystusa Dobrego Pasterza pośród swego ludu, wytrwałego w poszukiwaniu wszystkich zagubionych synów i córek Boga.

Kapłaństwo rodzi się z wielkiego zachwytu miłością Chrystusa do tego, kogo Bóg wzywa. Osobiste doświadczenie tej przebaczającej miłości sprawia, że młody człowiek nie może jej zatrzymać tylko dla siebie. Pragnie więc, aby całe jego życie było dzieleniem się miłością, którą Chrystus go obdarza. Ofiarowując Bogu całego siebie, może mocą sakramentu kapłaństwa dawać ludziom Jego realną obecność w Eucharystii. Słuchając Jego słowa, może stawa

się dziś dla innych „ustami Boga”, głosicielem Ewangelii dla wszystkich spragnionych nadziei. Sam doświadczając mocy Jego miłosierdzia, staje się sługą przebaczenia, przedłużeniem ramion miłosiernego Ojca dla wszystkich, którzy szukają prawdziwej, przebaczającej miłości. Ucząc się Bożego spojrzenia na świat, które widzi to, co dobre i błogosławi, stara się prowadzić powierzoną mu wspólnotę wiernych po drogach współczesności, dzieląc się swoim doświadczeniem wiary.

|

Życie konsekrowane

ukazuje piękno człowieczeństwa Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego, kochającego Ojca i braci.

Osoby konsekrowane są braćmi i siostrami każdego człowieka. Różne są ich zadania, posługi, charyzmaty, stroje. Wszyscy razem pragną przypomina

człowiekowi o wielkiej wartości i godności dziecka Bożego, którą otrzymał na chrzcie świętym. Poprzez ślub czystości, stają się znakiem darmowej miłości Boga w świecie. Każdy człowiek, bez względu na rasę, pochodzenie, kolor skóry, wiarę jest jej godny! Jest ona najpiękniejszym darem i największym wyrazem człowieczeństwa. Ślub ubóstwa staje się świadectwem, że prawdziwe bogactwo człowieka nie tkwi w rzeczach materialnych czy jedynie w zdolnościach lub możliwościach. Wartości duchowe, relacja z Bogiem są największym bogactwem człowieka stworzonego na obraz i podobieństwo Boga. Ślub posłuszeństwa przypomina o kolejnym wielkim darze, który człowiek otrzymał od Boga: o wolności. To posłuszeństwo, czyli zasłuchanie w serce Ojca i w serce drugiego człowieka, czyni wolnymi ludzkie serce do daru z siebie, miłości i służby! Posłuszeństwo wyzwala z tyranii egoizmu, opinii innych, wszelkich „poprawności” politycznych, społecznych, ekonomicznych. Życie ślubami jest niezasłużonym darem Boga, dlatego powołanie każdego i każdej ma swoje korzenie w codziennej, pogłębionej modlitwie osobistej i wspólnotowej. Osoby konsekrowane łączy także to, że żyją we wspólnotach zakonnych, aby świadectwo ich bratniej i siostrzanej miłości było czytelnym świadectwem radykalności Ewangelii. Wielu z nich można rozpoznaćpo stroju, który wyróżnia ich od innych, zwany habitem. Przypomina on wszystkim o ich życiu oddanym Bogu i ludziom.

|

Świeccy konsekrowani

ukazują piękno 30 lat ukrytego życia Chrystusa w Nazarecie, gdzie każdy czyn, modlitwa, poświęcenie mają zbawczą wartość.
Nie widać ich w życiu codziennym, nie wyróżniają się bowiem żadnym znakiem zewnętrznym. Wykonują wszelkie możliwe zawody, które stają się dla nich misją i służbą. To ich sposób bycia, przykład życia budowanego na wartościach ludzkich i ewangelicznych wnosi obecność Boga tam, gdzie kapłanowi lub siostrze zakonnej czasami jest trudno dotrzeć. Ich ukryte oddanie życia z miłości ku Bogu i ludziom przenika świat polityki i dyplomacji, ekonomii, sądownictwa, policji i wojska, sportu, rozrywki, lecznictwa, szkolnictwa. Profesjonalizm ludzki jest ubogacony łaską konsekracji. Poprzez czystość, ubóstwo i posłuszeństwo, przemieniają rzeczywistość świata od „wewnątrz”, jak zaczyn ciasto chlebowe lub jak sól, która nadaje smak potrawom.

|

Misjonarze

ukazują piękno Chrystusa niestrudzonego w głoszeniu Dobrej Nowiny o miłości Ojca i o godności dziecka Bożego każdego człowieka, aż po krańce świata.

Powołanie misjonarza ma w sobie szczyptę ewangelicznego szaleństwa. Jest on tym, który służy Panu „na pierwszej linii”, tam gdzie bardzo często jeszcze niczego nie ma: ani wiary w Boga, ani poznania Ewangelii, ani minimalnych warunków do godnego rozwoju człowieka. Pozostawia on własny kraj, język, kulturę, obyczaje, aby przyjąć kulturę, język i obyczaje ludu, do którego jest posłany, by głosićEwangelię, przygotowywać do życia sakramentalnego, wspierać rozwój poszczególnych osób, jak i całych społeczności.

|

Diakoni stali

ukazują piękno Chrystusa zatroskanego sługi najuboższych i najbardziej potrzebujących.
Misja diakonów stałych w Kościele jest jeszcze mało znana. Przeznaczona jest ona dla mężczyzn żonatych lub celibatariuszy. Po odpowiednim przygotowaniu teologicznym przyjmują oni święcenia diakonatu z rąk księdza biskupa. Diakon to ten, który służy, w sposób szczególny troszcząc się o propagowanie dzieł miłosierdzia w ścisłej współpracy z biskupem z danej diecezji. Wspiera biskupa i kapłanów w ich działalności. Może głosić słowo Boże, udzielać Komunii świętej i niektórych sakramentów. Jednak jego szczególnym rysem jest czynne świadectwo poprzez działanie na rzecz miłości bliźniego, szczególnie najuboższych z danej parafii czy diecezji.

MODLITWA O ROZEZNANIE DROGI ŻYCIOWEJ 

Boże, który mnie przenikasz
i znasz doskonale.
Stworzyłeś mnie dla szczęścia,
pomóż mi je znaleźć.
Ukaż mi moją drogę życiową.
Spraw, abym wybrał to,
co Ty dla mnie zamierzyłeś
i do czego mnie przygotowałeś jeszcze
w łonie mej matki.
Chcę Ci być posłusznym we wszystkim,
chcę iść, gdzie mnie poślesz.
Dlatego proszę o odwagę,
bym Ci zaufał bez granic,
bo wiem, że mnie kochasz
i chcesz mego dobra.
Poprowadź mnie po ścieżkach Twoich.
Amen.